ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΑΣΠ ΑΕΙ ΠΑΤΡΑΣ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΩΝΩΝ
Συναδέλφισσα – συνάδελφε
Η περίοδος που περνάει η χώρα μας και ο λαός μας είναι κρίσιμη. Όχι όμως εξαιτίας του διλήμματος που θέτει η κυβέρνηση στην βάση χρεωκοπίας ή επιβίωσης . Οι μήνες αυτοί είναι κρίσιμοι γιατί είτε θα σηκώσουμε το κεφάλι και θα αγωνιστούμε για να αλλάξουμε την χώρα μας είτε όχι. Θέλουμε την Ελλάδα μια χώρα Δημοκρατική με Δημόσιο και Καθολικό Σύστημα Υγείας , με Δημόσιους φορείς ασφάλισης , με Δημόσια Δωρεάν Παιδεία. Το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι πρόβλημα διαχείρισης . Η διαχείριση δεν είναι ξέχωρη από την πολιτική. Πηγάζει από τις κεντρικές πολιτικές επιλογές. Με την σειρά της λοιπόν , η πολιτική μιας κυβέρνησης και το ιδεολογικό της περιεχόμενο πηγάζουν από το κατά πόσον ο λαός αγωνίζεται , διεκδικεί και συμμετέχει ενεργά στις εξελίξεις. Η ΠΑΣΠ ΑΕΙ ΠΑΤΡΑΣ, ως η αυτόνομη παράταξη της Δημοκρατικής Αριστεράς πιστεύει σε ένα άλλο μοντέλο κράτους . Σε ένα κράτος , που θα παρέχει υγεία , ασφάλιση και παιδεία στους πολίτες του με χαρακτήρα δημόσιο και καθολικό .
Σε ένα κράτος που οι μορφές συμμετοχής του πολίτη θα έχουν χαρακτήρα άμεσο και δημοκρατικό. Σε ένα κράτος εν τέλει που παιδιά και νέοι δεν θα δολοφονούνται ούτε θα σακατεύονται από τις αστυνομικές δυνάμεις ετσιθελικά και οι κινητοποιήσεις δεν θα πνίγονται στα δακρυγόνα και τα χημικά. Σε ένα κράτος που θα κατοχυρώνει και θα διευρύνει την ισότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική από την στιγμή που δεν εξασφαλίζει οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος , από την στιγμή που δεν προωθεί την οικονομική ανάπτυξη της χώρας με δημόσιο χαρακτήρα , από την στιγμή που αφαιρεί από τους εργαζόμενους κεκτημένα δεκαετιών και τους αφήνει απροστάτευτους στην εργοδοσία και στους κερδοσκόπους , από την στιγμή που δεν συγκρούεται με τους κεφαλαιοκράτες και τους οίκους «τους» αλλά τους παραδίδει την διαχείριση της χώρας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει με μαθητική ακρίβεια σε βαρβαρότητα και όχι σε οτιδήποτε δημοκρατικό και σοσιαλιστικό. ΠΑΙΔΕΙΑ Πριν από λίγο καιρό η κ. Διαμαντοπούλου εκφράζοντας την πολιτική πρόθεση της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αναφέρθηκε απαξιωτικά στο ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο . Τότε ως ΠΑΣΠ , αφού εκφράσαμε την πλήρη αντίθεση μας στις λογικές αυτές , προτείναμε με βάση τον δημοκρατικό νόμο που καθιέρωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1982 να χτιστεί ένας νέος νόμος πλαίσιο που θα ανταποκρίνεται στην σημερινή πραγματικότητα. Παράλληλη εκφράσαμε τον τρόμο και την απορία μας πώς ένα κόμμα που έχει ιδρυτική διακήρυξη την διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη και λέγεται σοσιαλιστικό προτείνει τέτοια αντιλαϊκά και φιλελεύθερα μέτρα , πραγματικότητα που προφανώς και απηχεί και την θέση μας για τα οικονομικά μέτρα. Έτσι ως υπεύθυνοι δημοκράτες και αριστεροί φοιτητές - συνδικαλιστές θα αντιπαραθέσουμε παρακάτω τις δικές μας θέσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση με αυτές της κυβέρνησης, οι οποίες δεν έχουν ακόμη κατατεθεί αλλά σιγοψυθιρίζονται σε κείμενα όπως αυτά του πλαισίου διαλόγου που μας παρουσιάστηκε . Μια αντιπαράθεση που σίγουρα σκοπό έχει να διατρανώσει το όραμά μας για μια παιδεία που κινείται στις σοσιαλιστικές αρχές μας και όχι στα άγνωστα και δύσβατα μονοπάτια προς εμάς του νεοφιλελευθερισμού… Στο κείμενο διαβούλευσης αναφέρεται λοιπόν ότι οι προτάσεις του κειμένου αποτελούν προϊόν εάν όχι καθεαυτό αντίγραφο των εν γένει ευρωπαϊκών λογικών και μέτρων. Αναρωτιόμαστε εμείς λοιπόν αν παρ ελπίδα η κυβέρνηση έχει αντιληφθεί ότι εδώ είναι Ελλάδα και ότι το κάθε μέτρο προφανώς και η κάθε πολιτική πρέπει πάνω από όλα να πηγάζει από τον λαό και να εκφράζει τις λογικές του και παράλληλα να συμβαδίζει με τις ιδιαιτερότητες του. Πέρα βέβαια από το γεγονός ότι τα μέτρα πρέπει να αποτελούν προϊόν ουσιαστικού και αληθινού διαλόγου και όχι προϊόν προειλημμένων αποφάσεων που απλά θα σερβίρονται με λίγη γαρνιτούρα δήθεν διαλόγου… Συνεχίζοντας , η πρώτη αναφορά που γίνεται στο περιώνυμο κείμενο είναι η σχετική με τον νέο τρόπο πλέον διοίκησης του πανεπιστημίου . Προτείνεται λοιπόν , η διοίκηση του να περάσει στην συνέλευση της συγκλήτου από την μια και από την άλλη σε ένα «συμβούλιο» , το οποίο θα αποτελείται από μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας και από εξωτερικά μέλη που θα έχουν διαπρέψει στον χώρο της Παιδείας ,των τεχνών κλπ. Αυτό το συμβούλιο θα έχει την ουσιαστική ευθύνη διαχείρισης του Πανεπιστημίου και όλων των σημαντικών θεμάτων που το αφορούν όπως ο προϋπολογισμός, ο εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας κλπ. Με την πρώτη ανάγνωση κάποιος θα πει ότι αυτό καλό είναι , δηλαδή επιτυχημένοι άνθρωποι να εκφράζουν και αυτή την άποψη τους για την παιδεία. Από την πλευρά μας αναρωτιόμαστε κατ αρχάς για ποιο λόγο να υπάρχουν δύο όργανα με την συμμετοχή των ακαδημαϊκών ; Ένα δεν κάνει; Από αυτό συμπεραίνουμε ότι το βάρος της διοίκησης πλέον περνάει οριστικά σε εξωπανεπιστημιακές προσωπικότητες που απλά θα επιβάλλουν την εκάστοτε αντιλαϊκή πολιτική και η ακαδημαϊκή κοινότητα απλά θα κάνει τον επιστάτη. Εν συνεχεία , ως σοσιαλιστές έχουμε μια βασική αρχή: εκεί που πηγάζει η άμεση δημοκρατία δεν πηγάζουν αντιλαϊκά μέτρα. Με αυτό εννοούμε ότι το πρόβλημα της διοίκησης του πανεπιστημίου είναι κατά βάση και παράλληλα με τις αντιλαϊκές πολιτικές , το καθηγητικό κατεστημένο που λυμαίνεται τους φοιτητές και τους διαχειρίζεται ως υπηρέτες. Η λύση ήταν , είναι και θα είναι μια: 100 % εκπροσώπηση φοιτητών στα όργανα συνδιοικησής. Το πραγματικά αυτοδιοικούμενο πανεπιστήμιο είναι το πανεπιστήμιο που φοιτητές και καθηγητές αποφασίζουν με άμεσους δημοκρατικούς τρόπους και όχι οι εισαγόμενοι πεφωτισμένοι… Σχετικά με την οικονομική λειτουργία του πανεπιστημίου , τα έσοδα του θα αποτελούν συνισταμένη δύο παραγόντων, της κρατικής και της ιδιωτικής επιχορήγησης. Η μεν πρώτη θα εξαρτάται από την πρόοδο των πανεπιστημίων πάνω στην βάση των κυβερνητικών πολιτικών και θα έχει χαρακτήρα επιβράβευσης. Για παράδειγμα τα «καλά» πανεπιστήμια θα περνούν και «καλά» λεφτά οπότε θα γίνονται «καλύτερα» και πιο υπάκουα και τα «κακά» πανεπιστήμια δεν θα παίρνουν «καλά» λεφτά με αποτέλεσμα να γίνονται χειρότερα(!). Από την άλλη πλευρά καθώς εν τέλει «λεφτά δεν υπάρχουν» , «συμμαζεύονται» οι κρατικές επιχορηγήσεις και την θέση τους παίρνουν οι ιδιωτικές οι οποίες προφανώς και καμία σχέση δεν θα έχουν με το γενικό καλό , την αναβάθμιση της παιδείας και την προαγωγή της ανεξάρτητης και αντικειμενικής έρευνας. Αντιλαμβανόμαστε , έτσι, ότι καμιά σχέση με τα παραπάνω δεν θα χει και το πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με ιδιωτικά κεφάλαια. Συνεπώς η συγκεκριμένη πρόταση για την οικονομική λειτουργία των πανεπιστημίων αποτελεί ξεκάθαρο βήμα προς την ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Εμείς ως ΠΑΣΠ πιστεύουμε ότι λεφτά υπάρχουν και ότι πρέπει το ελληνικό πανεπιστήμιο( και η έρευνα) να λειτουργεί με κρατικά και μόνο κεφάλαια τα οποία στο σύνολο τους θα αποτελούν το 7(5+2)% του ΑΕΠ. Βέβαια μπορεί ένα πανεπιστήμιο να δράσει και με κοινοτικά κονδύλια όπως τα ΕΠΕΑΕΚ αλλά η κατά βάση χρηματοδότηση του πρέπει να κατατίθεται από το κράτος. Τελευταίο μέτρο όσο αφορά την λειτουργία του πανεπιστημίου , ιδρύεται η Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης , Πιστοποίησης και Χρηματοδότησης της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Από το όνομα και μόνο δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται να αναλύσουμε περαιτέρω τις αρμοδιότητες τις. Θα πούμε όμως , ότι όπως και πριν αναφέραμε ότι η άμεση δημοκρατία είναι η λύση πολλών προβλημάτων , αυτό θα προτείνουμε και εδώ. Αξιολόγηση από την πανεπιστημιακή κοινότητα , για την πανεπιστημιακή κοινότητα με 100% εκπροσώπηση φοιτητών και στα εν λόγω όργανα. Δεν είναι απαραίτητα αρνητική η ύπαρξη επιτροπών από πρώην ακαδημαϊκούς και άλλους ανθρώπους του πνεύματος , αρκεί αυτές να έχουν συμβουλευτικό χαρακτήρα και μόνο. Παράλληλα θα μπορούσε να συζητηθεί και ο τρόπος συμμετοχής των τοπικών κοινωνιών στην προσπάθεια αξιολόγησης και αναβάθμισης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ή από την άλλη να ακούγεται και ο λόγος των γονέων π.χ ως προς τις παρεχόμενες στα παιδιά τους υπηρεσίες. Κλείνοντας , το κείμενο αυτό μας εισάγει και στην τελευταία πράξη του επερχόμενου δράματος. Προτείνει λοιπόν το κείμενο , η εισαγωγή των φοιτητών πλέον να γίνεται μέσω των σχολών και ότι των τμημάτων. Έτσι το πρώτο έτος θα είναι έτος σχολής και με βάση την πρόοδο των φοιτητών στα μαθήματα και την προτίμηση τους , θα περνάνε σε ένα από τα τμήματα της σχολής , το οποίο μάλιστα θα προσφέρει και ευέλικτα προγράμματα όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται. Εν συνεχεία , προνοείται ότι η αξιολόγηση του φοιτητή θα γίνεται μέσω του ευρωπαϊκού συστήματος πιστωτικών μονάδων που μαζί με την εφαρμογή του εθνικού πλαισίου προσόντων οδηγούν σε απαξίωση των πτυχίων μας , σε 2 ή και περισσότερους κύκλους σπουδών , σε απονομή προσόντων και όχι δικαιωμάτων που μαζί με την προώθηση του ατομικού φακέλου προσόντων θα καταργήσουν και κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτευσης και συνεπώς κάθε προοπτική επαγγελματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων στον χώρο εργασίας. Η προοπτική των εν λόγω μέτρων στο Πανεπιστήμιο όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με τις λύσεις των υπαρχόντων προβλημάτων αλλά εισάγει και νέα. Αυτό γιατί τα προβλήματα των σημερινών πανεπιστημίων σε επίπεδο γνώσης έχουν να κάνουν με την ελλειπή παροχή πρακτικής εμπειρίας , με την ασυμβατότητα του προγράμματος σπουδών με τις σύγχρονες ανάγκες, με τον ελλειπή ηλεκτρονικό και εργαστηριακό εξοπλισμό κλπ. Το μόνο που εισάγουν τα παραπάνω μέτρα είναι η ιδιωτικοποίηση της παιδείας μέσω της περαιτέρω απαξίωσης των Πανεπιστημίων γιατί πλέον δεν θα μετράει το πτυχίο μας αλλά οι πιστωτικές μονάδες που αναγνωρίζουν προσόντα και όχι δικαιώματα. Έτσι είτε φοιτάς σε πανεπιστήμιο , είτε σε ΤΕΙ , είτε σε κολλέγιο θα ναι ένα και το αυτό , αφού η αξιολόγηση δεν πρόκειται να γίνεται με ακαδημαϊκά κριτήρια που θα απηχούν και τις ανάγκες αλλά και τον αναπτυξιακό σχεδιασμό της ελληνικής κοινωνίας . Εν τέλει για το ζήτημα της εισαγωγής μέσω σχολής και όχι μέσω τμημάτων θεωρούμε ότι θα επέλθει μια πλήρης «μπαχαλοποίηση» στο ζήτημα απονομής γνώσεων και ειδικοτήτων καθώς μέσα από την αναφορά σε ευέλικτα προγράμματα θα προωθηθεί πχ η απονομή πτυχίου γενικά μηχανικού που θα ναι λίγο η/υ , λίγο μηχανολόγος κλπ. Αυτό αντιλαμβανόμαστε ότι δεν λύνει κανένα πρόβλημα δεν έχει καμιά λογική και εν τέλει προωθεί περισσότερο την αποδόμηση της Παιδείας και των επαγγελματικών και κοινωνικών δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτήν. Εμείς θεωρούμε ότι το υπάρχον σύστημα απλά χρήζει εκσυγχρονισμού στο ζήτημα της πρακτικής εμπειρίας , των προγραμμάτων σπουδών και της εν γένει οργάνωσης του και όχι περαιτέρω αποδόμηση και απαξίωση ΠΙΣΤΩΤΙΚΈΣ ΜΟΝΑΔΕΣ Αντιγράφουμε από το νόμο: «Τα προγράμματα προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών των ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης οργανώνονται με βάση το σύστημα μεταφοράς και συσσώρευσης πιστωτικών μονάδων…. Το σύστημα μεταφοράς και συσσώρευσης πιστωτικών μονάδων είναι ένα σύστημα περιγραφής των προγραμμάτων σπουδών των ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης με την απόδοση πιστωτικών μονάδων στα στοιχεία που τα συνθέτουν. Οι πιστωτικές μονάδες εκφράζουν τον φόρτο εργασίας που απαιτείται για την ολοκλήρωση των στόχων ενός ακαδημαϊκού προγράμματος από κάθε φοιτητή ή σπουδαστή….» Καταρχήν ας δούμε την έννοια των πιστωτικών μονάδων (credits). Ένας φοιτητής ανάλογα με το τμήμα που σπουδάζει παίρνει πια, πιστωτικές μονάδες για κάθε μάθημα που περνάει. Παράδειγμα μπορεί να πάρει 5 credits για το Χ, 10 credits για το Ψ μάθημα κλπ .Επίσης, για να πάρει κάποιος πτυχίο, καθορίζεται ότι, ανεξάρτητα από το ποια μαθήματα παίρνει, πρέπει να μαζέψει συνολικά κάποιες πιστωτικές μονάδες πχ 240 για τετραετείς σπουδές, 300 για πενταετή κύκλο σπουδών. Στο εξωτερικό οι τριετείς κύκλοι σπουδών ισοδυναμούν με 180 μονάδες - credits. Με αυτό το σύστημα η έννοια του ενιαίου πτυχίου για όλους τους αποφοίτους μιας σχολής καταργείται και οδηγούμαστε στην έννοια του ατομικού πτυχίου = άθροισμα πιστωτικών μονάδων (credits). Πολύ δε περισσότερο όταν λειτουργήσουν τα λεγόμενα «διατμηματικά» προγράμματα σπουδών. Με αυτά, οι φοιτητές θα έχουν τη «δυνατότητα» να παίρνουν μαθήματα από 2-3 διαφορετικά τμήματα (ο καθένας ό,τι θέλει), με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον η έννοια του κοινού πτυχίου που συνδέει τώρα όλους τους αποφοίτους μιας σχολής ακόμα και αν φοιτούν σε άλλες πόλεις και πανεπιστήμια. Πχ αρχιτέκτονας, πολιτικός μηχανικός κλπ. Αυτή η «προσωποποίηση» των πτυχίων εύκολα θα οδηγήσει στην πλήρη κατάργηση των γενικών συλλογικών συμβάσεων για ομοειδείς ομάδες εργαζομένων πχ χημικοί στη βιομηχανία, μηχανικοί στις κατασκευές κλπ. Άλλωστε ο νόμος το δηλώνει κατηγορηματικά: Οι απόφοιτοι των παν/μίων δε θα παίρνουν πλέον μόνο το «κλασσικό» πτυχίο τους, αλλά και το λεγόμενο «παράρτημα διπλώματος». Σε αυτό θα αναγράφονται τα μαθήματα που έχει περάσει ο κάθε φοιτητής μαζί με τις πιστωτικές μονάδες που πλέον θα αντιστοιχούν στο κάθε μάθημα. Αυτό θα είναι άλλωστε και το πρώτο βήμα για τη δημιουργία ατομικών φακέλων «προσόντων», που θα διαχωρίζουν τους αποφοίτους μεταξύ τους. Άλλωστε τα μαθήματα που έχουν οδηγήσει στην απαραίτητη συλλογή μονάδων για κάθε υποψήφιο εργαζόμενο θα δεν είναι τα ίδια. Μία άμεση συνέπεια αυτής της εφαρμογής θα είναι άλλωστε και η πλήρης υποβάθμιση των πτυχίων. Αφού κάποιος με 180 πιστωτικές μονάδες από ένα κολέγιο του εξωτερικού θα μπορεί συμπληρώνοντας τις 60 μονάδες από ένα ΙΕΚ να «εξισωθεί» με έναν απόφοιτο τεταρτοετούς φοίτησης. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο «καλός» εργαζόμενος ή φοιτητής δεν θα «χαθεί». Ίσως. Απλά όμως η αμοιβή του θα στηρίζεται μόνο στην προσωπική του δυνατότητα να διαπραγματευθεί, αφού η επίκληση μιας συλλογικής σύμβασης δεν θα έχει νόημα. Άλλωστε, με την ίδρυση ινστιτούτων ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (άραγε με δίδακτρα η χωρίς;) θα πρέπει συνεχώς να προσθέτει πιστωτικές μονάδες στο πτυχίο του ώστε να μην βγει εκτός αγοράς. Το σημαντικότερο όμως από όλες αυτές τις «μεταρρυθμίσεις» - που βέβαια δεν είναι ελληνικής έμπνευσης αλλά αποτελούν κατευθύνσεις της ευρωπαϊκής ένωσης – είναι ότι η πολιτεία απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση και δέσμευση. Αντίθετα ο υποψήφιος εργαζόμενος αναλώνεται σε ένα συνεχές, μοναχικό κυνήγι συλλογής πιστωτικών μονάδων έχοντας αποδεχτεί ότι αυτός και μόνο ευθύνεται για την ανεργία του. Τελειώνοντας λοιπόν επιστρέφουμε στο αρχικό μας ερώτημα : Είναι άραγε αυτή η πολιτική της κ.Υπουργού το απόσταγμα του Σοσιαλισμού στην πράξη; Η απάντηση μας μια : Εμείς πεισματικά απέναντι στα δόγματα της εποχής αντιμετωπίζουμε την Παιδεία ως αγαθό και δικαίωμα και όχι ως εμπόρευμα όπως η κυβέρνηση που όσο και να προσπαθεί δεν πείθει ότι στο δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα διάλεξε το πρώτο.
ΛΕΜΕ ΟΧΙ : Στην κατάργηση της φοιτητικής εκπροσώπησης-Αγωνιζόμαστε για 100% συμμετοχή των φοιτητών Ο Ν1268/82 αποτελεί αφετηρία για να πάμε ένα βήμα μπροστά και όχι δέκα βήματα πίσω
ΛΕΜΕ ΟΧΙ: Στην αξιολόγηση με κριτήρια επιχειρηματικά-Αγωνιζόμαστε για αξιολόγηση από τους φοιτητές. Είμαστε υπέρ της σύγκρισης με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά Πανεπιστήμια, στην κατεύθυνση όμως της ποιοτικότερης λειτουργίας των ιδρυμάτων μας, όχι στην εμπορευματοποίησή τους
ΛΕΜΕ ΟΧΙ: Στην όποια ύπαρξη ιδιωτικών ιδρυμάτων-Αγωνιζόμαστε για Δημόσια και Δωρεάν Προ/μεταπτυχιακή Παιδεία
ΛΕΜΕ ΟΧΙ: Στην υποχρηματοδότηση των πανεπιστήμιων - Αγωνιζόμαστε για 7%(5+2) του ΑΕΠ για Παιδεία και Έρευνα ΛΕΜΕ ΟΧΙ :Σε νόμους πλαίσια και αλλαγές που γίνονται για εμάς χωρίς εμάς-Αγωνιζόμαστε να ακουστεί η φωνή μας
ΛΕΜΕ ΟΧΙ : Στην οποιαδήποτε περιστολή του ασύλου
ΛΕΜΕ ΟΧΙ: Στην απαξίωση των πτυχίων μας και την αντικατάσταση τους από ατομικούς φακέλους προσόντων Αγωνιζόμαστε για :Πτυχία ενιαία με αντίκρισμα και δικαιώματα στην αγορά εργασίας που να εξυπηρετούν την κοινωνία και όχι το κεφάλαιο και τις ανάγκες του για φτηνό και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα.
Παράλληλα θεωρούμε ότι το φοιτητικό κίνημα θα επωφεληθεί και θα ισχυροποιήσει την φωνή του στην κοινωνία μέσω της ανασύστασης της ΕΦΕΕ.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου